Magnolia Lake

Magnolia Lake is een verstild, gelaagd schilderij over thuiskomen in een tussenruimte — een plek waar mist het zicht verzacht en waar tijd langzaam beweegt. Aan de waterlijn hangt een magnoliatak, deels in bloei en deels nog als lichte contour, alsof sommige dingen al bestaan en andere nog aan het worden zijn. In het water drijft een papieren kraanvogel: kwetsbaar en licht, maar toch gedragen door het oppervlak.

Het werk gaat over identiteit en het loslaten van wat niet van jou is. In de story die ik met dit beeld verbind, probeerde de kraanvogel ooit “veren van anderen” te dragen om ergens bij te horen. Hier, aan het meer, in de mist en bij de magnolia, laat hij die geleende veren één voor één los. Er is geen dramatische transformatie, alleen het stille besef dat je niet iemand anders hoeft te worden om thuis te mogen zijn bij jezelf.